الفبای اطلاع‌رسانی درباره بازداشت‌شدگان

وقتی درهای یک بازداشتگاه امنیتی بسته می‌شود، بازجو تنها یک هدف را دنبال می‌کند: بریدنِ تمام پیوندهای زندانی با جهان خارج و تبدیل کردن او به یک قربانیِ خاموش و فراموش‌شده. دستگاه سرکوب بر این باور است که با ایجاد شوکِ دستگیری و قطع ارتباط فیزیکی، می‌تواند شبکه کنشگران را فلج کرده و خانواده‌ها را به انفعال بکشاند. اما واقعیت این است که بازداشت، پایانِ مسیر نیست؛ بلکه انتقالِ خط مقدمِ دفاع، به بیرون از دیوارهای زندان است در اقلیم اهواز (استان خوزستان)، جایی که نظارت‌های امنیتی، قطع هدفمند اینترنت و بایکوت‌های رسانه‌ای به شکل سیستماتیک اِعمال می‌شود، «آگاهی» و «سرعت عملِ» شبکه پشتیبان، مرزِ باریکِ بین حبس‌های طولانی‌مدت و رهایی را تعیین می‌کند. تاریخچه پرونده‌های حقوق بشری به ما ثابت کرده است که تن دادن به تله‌ «سکوت به شرط آزادی» و اعتماد به وعده‌های بازجویان، تنها ابزاری برای خریدن زمان جهت شکنجه و پرونده‌سازی‌های سنگین‌تر است. کتابچه‌ای که پیش روی شماست، صرفاً یک متن تئوری نیست؛ بلکه یک «دستورالعمل عملیاتی و زرهِ رسانه‌ای» است که بر پایه تجربیات و پروتکل‌های اثبات‌شده تدوین شده است. هدفِ نهاییِ این راهنما یک اصل ساده اما حیاتی است: «هیچ بازداشتی نباید در تاریکی بماند. وقتی کنشگران و خانواده‌ها به دانشِ ارتباطاتِ امن و الفبای خبررسانی مجهز باشند، ماشین سانسور از کار می‌افتد. این کتابچه به شما می‌آموزد که چگونه صدای رسای کسانی باشید که موقتاً از حقِ سخن گفتن محروم شده‌اند. ارتباطاتِ امن و همبستگی، برنده‌ترین سلاح ماست؛ سلاحی که در برابر هیچ بازجویی بر زمین گذاشته نخواهد شد.»