مهندسی اجتماعی چیست و چگونه از آن برای شناسایی فعالان استفاده می‌شود؟

1 دقیقه مطالعه 1,046 بازدید
Csblog Security Content Lcjt
مهندسی اجتماعی در امنیت سایبری، به معنای نفوذ به سیستم‌ها از طریق فریب دادن ذهن انسان به جای شکستن کدهای کامپیوتری است. در این روش، بازجویان و تیم‌های سایبری نهادهای امنیتی، فعالان مدنی و فرهنگی اهواز را ترغیب می‌کنند تا با دست خود اطلاعات حساس را فاش کرده، روی لینک‌های مخرب کلیک کنند یا بدافزارهای جاسوسی را نصب نمایند. دستگاه‌های اطلاعاتی از این تکنیک برای نفوذ و متلاشی کردن شبکه‌های ارتباطی و مدنی در منطقه استفاده می‌کنند.

جعل هویت و تله‌گذاری شخصی‌سازی‌شده
 مهاجمان حکومتی ابتدا با هویت‌های جعلی اما بسیار موجه، مانند یک فعال فرهنگی عرب، روزنامه‌نگار یا پژوهشگر حقوق بشر، به کنشگران اهوازی نزدیک می‌شوند و با ماه‌ها ارتباط، گارد امنیتی آن‌ها را می‌شکنند. این حملات کاملاً شخصی‌سازی شده‌اند؛ نهاد امنیتی با مطالعه دقیق فعالیت‌های سوژه، طعمه‌ای اختصاصی مانند ارسال یک گزارش محرمانه از بازداشت‌های اخیر اهواز، پیشنهاد یک فیلترشکن امن برای زمان قطعی اینترنت در خوزستان یا اسناد جعلی مرتبط با پروژه‌های مدنی می‌سازد تا در پس‌زمینه، بدافزارهای جاسوسی روی سیستم قربانی نصب شوند.

سوءاستفاده از اضطراب و ایجاد شرایط اضطراری
 این عملیات سایبری غالباً بر پایه دستکاری احساسات، به‌ویژه ایجاد حس ترس و اضطرار در فضای به‌شدت امنیتی کار می‌کند. ارسال پیام‌های هشداردهنده مبنی بر هک شدن حساب کاربری یا پیامی با این مضمون که نام کنشگر در لیست احضار یا بازداشتی‌های جدید اطلاعات قرار دارد، باعث می‌شود قربانی در حالت استرس فرصت مکث را از دست بدهد و با کلیک روی لینک مخرب، کنترل حساب و ارتباطات خود را دو دستی به بازجو بسپارد.

اثر دومینو و فروپاشی شبکه‌های ارتباطی محلی

خطرناک‌ترین مرحله زمانی رخ می‌دهد که دستگاه یک کنشگر یا معلم اهوازی تسخیر شده باشد؛ در این حالت، تیم‌های سایبری از اکانت هک‌شده برای ارسال فایل‌های آلوده به سایر همکاران و فعالان میدانی استفاده می‌کنند و از آنجا که پیام از طرف یک دوست و هم‌بند مورد اعتماد ارسال شده، بقیه اعضا بدون شک کلیک کرده و کل یک شبکه فرهنگی یا حقوق بشری در عرض چند ساعت متلاشی می‌شود.

استقرار اصل «اعتماد صفر» در تعاملات دیجیتال

برای خنثی کردن این تله‌های روان‌شناختی در پروژه‌هایی نظیر Secure Voice، پیاده‌سازی اصل اعتماد صفر برای تمامی شبکه‌های مدنی الزامی است؛ به این معنا که هرگز فایل‌ها یا لینک‌های ارسالی در پیام‌رسان‌ها، حتی از سوی نزدیک‌ترین همکاران، پیش از تأیید هویت قطعی از طریق یک کانال ارتباطی مستقل (مانند تماس صوتی در اپلیکیشنی دیگر)، دانلود و اجرا نشوند.